czwartek, 13 lipiec 2017 11:23

"Miałem być lotnikiem, a będę księgowym" - Wycisnąć z życia ile się da.

Napisane przez Fundacja Podaj Dalej
Oceń ten artykuł
(6 głosów)

Miałem być lotnikiem, a będę księgowym. Musiałem się przebranżowić. Bezwładnymi rękoma nie uchwycę już sterów. Nie będę osiągał kolejnych pułapów nieba, ale mogę wspinać się po stopniach innej kariery. Nawet siedząc na wózku inwalidzkim. Jestem zdeterminowany i mam wokół siebie ludzi, którzy mi pomogą. Pomogą i wam. Znajdziecie ich w Koninie, w „Akademii Życia” Fundacji im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ.

Ostatnia jazda

Dopiero drugi rok miałem ten motocykl. Suzuki GS500. Wracaliśmy z kolegą z przepustki do jednostki i uczelni w Dęblinie. Studiowaliśmy tam w Wyższej Szkole Oficerskiej Sił Powietrznych, na tzw. lotce, czyli kierunku lotniczym. Miałem być nawigatorem latającym. Był początek kwietnia 2016r. Teoretycznie nic złego nie mogło się wydarzyć. Pogoda była ładna, nawierzchnia wyglądała dobrze, a ja miałem na sobie kurtkę, spodnie, kask, rękawice. Dlaczego się poślizgnąłem? Nie wiem. Pamiętam, że nagle skręciła mi się kierownica. Potem mam lukę w „filmie”. Ocknąłem się na ziemi i usłyszałem motocykl kolegi, który zawracał.

Karetka przyjechała w 10 minut po wezwaniu. Potem ściągnęli śmigłowiec, zapakowali mnie w niego i polecieliśmy do szpitala w Lublinie. W szpitalu już na sali operacyjnej podali mi jeszcze telefon. Zadzwoniłem do mamy i do swojej dziewczyny. Powiedziałem, że jest dobrze, że żyję. Kiedy obudziłem się po operacji nie ruszałem już nawet palcem. Diagnoza: naderwany rdzeń kręgowy na odcinku szyjnym i porażenie czterokończynowe.

Po miesiącu, w szpitalu w Lublinie już się niecierpliwili, bo nie wiedzieli co dalej ze mną robić. Szukali innego, który mnie „przejmie”. Ale ani konstancińskie Stołeczne Centrum Rehabilitacji, ani ośrodek rehabilitacyjny w Piaskach nie chciały mnie. Ponoć byłem zbyt ciężkim przypadkiem, ponoć byłem niestabilny. Dopiero ośrodek w Reptach w Tarnowskich Górach mnie przygarnął. Na pół roku intensywnej rehabilitacji.

Kombinuj - co dalej?

W Polsce nie ma systemu wsparcia dla ludzi po URK, czyli po urazie rdzenia kręgowego. Jak się dostaniesz na dobry oddział rehabilitacyjny, to się nauczysz podstaw. Resztę wiedzy i umiejętności zdobywasz już sam. W Reptach mówili, że potrzeba dwóch lat rehabilitacji, żebym jako tako funkcjonował. Ja dałem sobie 1,5 roku.

Wszyscy się dziwią, że w depresję nie wpadłem. No bo jak to? 21 lat, taka przyszłość skrzydlata i nagle - ruum, wszystko o ziemię strzaskane. No dobrze, porażenia czterokończynowego zaakceptować się nie da. Więc, po prostu przestałem o tym myśleć. Powiedziałem sobie: Stało się - kiedyś chodziłeś, teraz będziesz jeździł na wózku. Tylko sam już nie polecisz, bo nie uchwycisz sterów. Ale jakieś „dalej” musi być, tylko jakie? Zostać przy lotnictwie? Ale gdzie? Jako kontroler lotu? Przecież na żadnej polskiej wieży kontroli lotów nie ma windy. Psychologia? Nie – za dużo pisania. Logopedia? Też nie – za dużo wiedzy specjalistycznej trzeba mieć. Logistyka? Nie, bo tam za mało płacą. A jak już o „kasie” pomyślałem, to mi księgowość przyszła do głowy.

Plan jest taki…

W czerwcu skończyłem szkolenie dla samodzielnych księgowych. Dostałem się na nie dzięki trenerom zawodowym z „Akademii Życia” Fundacji im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ w Koninie. Biorąc udział w tym projekcie przygotowuję się także do egzaminu First Certificate z języka angielskiego.

Po skończeniu Akademii, od października tego roku będę studiował finanse i rachunkowość na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu. Oczywiście – zaocznie, bo w tygodniu muszę pracować. I na tych studiach dostanę „magistra”. Potem zdobędę „pułap” głównego księgowego, a dalej biegłego rewidenta. W czasie studiów założę własne biuro rachunkowe. A w przyszłości chcę prowadzić sprawy księgowe polskich firm za granicą. Z tego są już konkretne pieniądze.

W Poznaniu będę mieszkał ze swoją dziewczyną, Kasią. Studiuje budownictwo. Tak, została przy mnie, nie przestraszyła się, jest bardzo dzielna. Ale oboje wiemy, że dopiero wspólne życie pod jednym dachem będzie prawdziwym testem. I jej i moi rodzice oraz przyjaciele bardzo nas wspierają. Na razie Poznania nie znam za dobrze. Czuję się tam jak worek wyrzucony na środek morza. Ale jestem pewny, że damy radę.

mielczarek fundacja podaj dalej

Szpitala z domu nie zrobię

Na „Akademię Życia” namówił mnie Karol Włodarczyk z Fundacji PODAJ DALEJ. Podejmując decyzję o przystąpieniu do projektu głównie nastawiałem się na poprawę tzw. samoobsługi – ubieranie, rozbieranie, mycie, przesiadki z wózka. Z tym ostatnim efekt jest marny. Potrzebuję jeszcze asekuracji drugiej osoby, bo ręce „łamią mi się” w łokciach, nie mogę się na nich utrzymać.

Plusy Akademii? Wszystkie działania związane z kształceniem zawodowym – to raz. A dwa – bardzo mi się podobała wizyta w domu prof. Tomasza Tasiemskiego, który od 27 lat jeździ na wózku. Pogadaliśmy jak facet z facetem. O problemach urologicznych, o seksie, jak sobie poradzić w podróży krótszej i dłuższej. Nauczyłem się od niego więcej niż od innych, bo on ma to wszystko przetrenowane. Byłem pod wrażeniem jego domu. Dostosowany, ale tak żeby nie było widać. Chciałbym, żeby i mój w przyszłości tak wyglądał, a prof. Tasiemski podpowiedział mi czego przy budowie dopilnować. Mam dość szpitali i oddziałów rehabilitacyjnych. Jestem i będę niepełnosprawny, ale to nie znaczy, że mam mieszkać w szpitalu.
*          *          *
Jesteś osobą niepełnosprawną ruchowo?

Masz 18-25 lat?

Chcesz być człowiekiem niezależnym?

Wstąp do „Akademii Życia”!

„Akademia Życia” to autorski projekt aktywizacji życiowej młodych osób z niepełnosprawnością ruchową, realizowany od września 2013r. do czerwca 2018r. przez Fundację im. Doktora Piotra Janaszka PODAJ DALEJ i Miasto Konin przy wsparciu finansowym duńskich Fundacji VELUXA. Pięciomiesięczny program Akademii obejmuje m.in. treningi samodzielności, zajęcia aktywnej rehabilitacji, warsztaty z psychologiem i coachem zawodowym, a także płatne staże zawodowe.

Dodatkowych informacji udziela: Karol Włodarczyk

tel. (63) 211 22 19, e-mail: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Formularz rekrutacyjny dostępny jest na www.akademiazycia.org

Źródło publikacji i zdjęć: Fundacja Podaj Dalej

Czytany 8447 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 13 lipiec 2017 11:29

Artykuły powiązane

  • Fundacja Biało-Czerwone Skrzydła na Air Show w Radomiu.

    Z radością zawiadamiamy, że kolejnym uczestnikiem Międzynarodowych Pokazów Lotniczych AirShow 2018 jest Fundacja Biało-Czerwone Skrzydła, która w powietrzu przedstawi cywilny samolot odrzutowy TS-11 Iskra oraz formację 3AT3 Formation Flying Team wraz z samolotem Antonov AN-2! Będzie to kolejny pokaz statków powietrznych polskiej konstrukcji, który uświetni obchody 100-Lecia Lotnictwa Wojskowego podczas pokazów w Radomiu!

  • Pogrzeb Tadeusza Czichona odbędzie się 14 maja w Marysinie Wawerskim.

    Z żalem i smutkiem informujemy o tragicznej śmierci Wiceprezesa Aeroklubu Polskiego Tadeusza Czichona. Uroczystości pogrzebowe odbędą się 14 maja o godzinie 12:00.

  • Wypadek amerykańskiego śmigłowca piechoty morskiej, zginęło 4 osoby.

    Jak podają największe amerykańskie portale informacyjne, min. bnonews.com, śmigłowiec Super Stallion C-53E amerykańskiego korpusu piechoty morskiej, rozbił się w południowej Kalifornii niedaleko granicy z Meksykiem. Zginęła cała, czteroosobowa załoga znajdująca się na pokładzie. Przyczyna katastrofy nie jest znana.

  • Znamy termin skoków. Tomasz Kozłowski walczy o milion złotych na 100 wózków inwalidzki dla chorych dzieci.

    Jak możemy przeczytać na profilu facebook-owym Tomasza Kozłowskiego, skoczek spadochronowy już zaplanował wykonanie skoków, bay pomóc niepełnosprawnym dzieciom: - Projekt 100 w kalendarzu! Zaplanowana data skoków, to 21 czerwca 2018 r.

  • Wojskowi lotnicy z pomocą dla Konrada Mielczarka.

    Marzył o tym, by zostać pilotem śmigłowca, ale jego plany pokrzyżował wypadek motocyklowy, który wydarzył się w 2016 roku. Konrad Mielczarek, wówczas student dęblińskiej Wyższej Szkoły Oficerskiej Sił Powietrznych, usłyszał diagnozę: porażenie czterokończynowe. Do dziś potrzebuje bardzo kosztownej rehabilitacji. Z pomocą przyszli lotnicy z 1 Dywizjonu Lotniczego 25 Brygady Kawalerii Powietrznej, którzy zorganizowali wyjątkową akcję charytatywną.

  • Stewardessa poszkodowana w wypadku potrzebuje pomocy.

    23 letnia Sonia Wesolik w sierpniu 2017 roku ,uległa poważnemu wypadkowi samochodowemu. Była w tym czasie na urlopie w Polsce, a jeszcze przed wypadkiem spełniała swoje marzenia będąc stewardessą na pokładzie Emirates. Wystarczyła jedna chwila, która przewróciła jej życie do góry nogami.

  • Samoloty MiG-29 jeszcze w tym tygodniu mogą wzbić się w powietrze.

    Dowódca generalny rodzajów sił zbrojnych dopuścił maszyny do lotów szkoleniowych. Zakaz został wydany po wypadku myśliwca z 18 grudnia 2017 roku. Warunkiem jest jednak zastosowanie zaleceń Komisji Badania Wypadków Lotniczych Lotnictwa Państwowego.

  • Leśnicy pomagali w akcji ratunkowej Mig-29. Na miejscu zastali porozrywany samolot.

    Leśnicy z Nadleśnictwa Mińsk (RDLP w Warszawie) 18 grudnia brali udział w odnalezieniu pilota samolotu wojskowego MiG-29.

  • Wypadek polskiego myśliwca Mig-29. Podsumowanie informacji.

    W poniedziałek wieczorem doszło do wypadku samolotu MiG-29. Podczas podejścia do lądowania na lotnisku w 23 Bazie Lotnictwa Taktycznego w Mińsku Mazowieckim myśliwiec zniknął z wojskowych radarów. Przyczyny zdarzenia nie są znane. Jak informuje ministerstwo obrony, życiu i zdrowiu pilota nie zagraża niebezpieczeństwo.

  • W okolicy lotniska 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego rozbił się Mig-29.

    Jak podają największe portale informacyjne (TVN24, RMF24, Onet.pl) w czasie podchodzenia do lądowania Mig-29 z 23 Bazy Lotnictwa Taktycznego prawdopodobnie rozbił się. Trwają poszukiwania 15 km od lotniska - okolice miejscowości Kałuszyn.

Top